Yozgat'ın Yenifakılı ilçesinde yaşayan Kırgız Türkleri, Orta Asya'dan Anadolu'ya taşıdıkları ata meslekleri deri işlemeciliğini son nefeslerine kadar yaşatmaya çalışıyor. Göçebe yaşamın vazgeçilmezi olan bu dayanıklı ürünler, artık sadece birkaç ustanın ellerinde şekilleniyor.
Ustalar, mesleğin son temsilcileri olduklarını ve çırak bulamadıkları için bu kadim sanatın yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kaldığını ifade ediyor. El emeğiyle üretilen mest, çizme, kemer, kalpak ve kırbaç gibi ürünler, artık sadece kültürel bir miras değil, aynı zamanda kaybolan bir değerin son tanıkları.
70 yaşındaki Boncun Işık, mesleği kayınbabasından devraldığını belirterek durumun vahametini şu sözlerle anlatıyor: "El sanatı burada yok olmak üzere. Bizden de çırak çıkmadı. Kimse bu işi yapmak istemiyor. Bu çok sabır isteyen bir iş. Elde dikiyoruz. Mestleri, üç dört gün civarında tamamlıyorum. Talep Kırgızlardan oluyor, bizim Kırgızlar alıyor."
27 yıldır deri işleyen usta Mehdi Ömer ise siparişlerin Türkiye'nin dört bir yanına ulaştığını söylüyor. "Kardeşlerim Erciş Ulupamir'den siparişler alıyor. İstanbul, Konya, Kayseri'ye satıyoruz" diyen Ömer, özellikle Mehmetçikler ve komutanlar için çizme yaptığını vurguluyor.
Ustalar, gençlerin mesleğe ilgi göstermemesinden yakınıyor. Sabır ve el emeği gerektiren deri işlemeciliğinin, çırak yetişmemesi nedeniyle birkaç yıl içinde tamamen kaybolmasından endişe ediliyor. Bu sanat, Yozgat'taki Kırgız toplumu için yalnızca bir geçim kaynağı değil, kimliklerinin ve köklü geleneklerinin canlı bir yansıması.